Bukkal Konuşma
Buccal Speech
Tanım
Larengeal ses üretimine ihtiyaç duyulmaksızın, yanaklar ile üst çene arasında oluşturulan bir hava cebinin şekillendirilmesiyle sağlanan alternatif fonasyon türüdür.
Örnek Vaka / Uygulama
Total larenjektomi operasyonu geçiren 62 yaşındaki bir hastanın, yemek borusuna hava yutmakta zorlandığı durumlarda, yanaklarını hava ile şişirerek ve bu hava cebini manipüle ederek anlaşılabilir kısa cümleler kurabilmesi.
Derin Analiz
Bukkal konuşma, özellikle larenjektomi (gırtlağın cerrahi olarak alınması) geçiren bireylerde ses rehabilitasyonu amacıyla değerlendirilen nadir bir vokalizasyon stratejisidir. Normal fonasyonda ses tellerinin (vokal kordlar) hava akımını titreştirmesi esastır; ancak bukkal konuşmada bu süreç baypas edilir. Yanak dokusu ve üst çene, 'neoglotis' adı verilen ikincil bir titreşim ajanı işlevi görürken, dil normal eklemleme görevini sürdürerek sesin anlaşılırlığını (artikülasyon) sağlar. Özofageal konuşma ile karşılaştırıldığında, hava rezervuarının yemek borusu yerine ağız boşluğunda (bukkal kavite) tutulması temel mekanik farkı oluşturur. Akustik çıktısı genellikle düşük yoğunluklu ve hırıltılı bir nitelik taşır.
Etimoloji
Latince 'bucca' (yanak, ağız boşluğu) sözcüğünden türetilmiş olup, laringeal mekanizmalara dayanmayan alternatif bir ses üretim yöntemini tanımlar.
Karıştırmayın
Özofageal konuşma (hunan ses) ile sıklıkla karıştırılır; özofageal konuşmada hava rezervuarı için özofagus (yemek borusu) kullanılırken, bukkal konuşmada hava yanak boşluğunda hapsedilir.