Frekans Teorisi
Frequency Theory
Tanım
Ses perdesinin, baziler membran üzerindeki işitsel nöronların ürettiği aksiyon potansiyeli hızıyla kodlandığını öne süren 19. yüzyıl sonlarına ait işitme teorisi.
Örnek Vaka / Uygulama
Bir müzisyenin kulağına gelen 200 Hz frekansındaki düşük tonlu bir diapozon sesi, işitsel sinirler tarafından saniyede 200 sinirsel ateşleme hızıyla beyne iletilir, ta ki ses frekansı nöronal refrakter sınır olan 500 Hz eşiğini aşana kadar.
Derin Analiz
1886 yılında İngiliz fizyolog William Rutherford tarafından ortaya atılan frekans teorisi (telefon teorisi olarak da bilinir), ses dalgalarının frekansının işitme siniri boyunca iletilen elektriksel impulsların hızıyla doğrudan kopyalandığını savunur. Örneğin, 100 Hz frekansındaki bir ton, işitme sinirinde saniyede 100 impuls olarak temsil edilir. Ancak bu teorinin en büyük nörofizyolojik kısıtlılığı, nöronların mutlak ve göreceli refrakter periyotları nedeniyle saniyede 500'den fazla ateşleme yapamamasıdır. Bu durum, 500 Hz üzerindeki yüksek frekanslı seslerin algılanmasını tek başına açıklamasını imkansız kılar; bu eksiklik daha sonra Ernest Wever ve Charles Bray tarafından geliştirilen volör (volley) teorisi ile giderilmiştir.
Etimoloji
Latince 'frequentia' [sıklık, kalabalık] ve Yunanca 'theoria' [inceleme, gözlem] kelimelerinin birleşiminden türetilmiştir.
Karıştırmayın
Yer teorisi (place theory) ile sıklıkla karıştırılır; yer teorisi ses frekansını baziler membranın hangi bölgesinin uyarılığına göre açıklarken, frekans teori doğrudan ateşleme hızı oranına odaklanır.