Barefoot V. Estelle Kararı
Barefoot V. Estelle
Tanım
ABD Yüksek Mahkemesi'nin, bir sanığın gelecekte suç işleme tehlikesinin (future dangerousness) muayene edilmeksizin psikiyatristler tarafından mahkemede öngörülebileceğini ve bu ifadelerin delil olarak kabul edilebileceğini onayladığı 1983 tarihli dönüm noktası niteliğindeki dava.
Örnek Vaka / Uygulama
Bir adli psikolog veya psikiyatristin, tutuklu bir sanıkla yüz yüze klinik görüşme yapmadan, yalnızca dosya incelemesine dayanarak mahkemede 'Bu şahıs salıverilirse kesinlikle suç işler' şeklinde mutlak bir yargıda bulunması ve mahkemenin bunu hukuki delil olarak kabul etmesi durumu.
Derin Analiz
Adli psikiyatri ve klinik psikoloji etiği açısından son derece tartışmalı bir dönüm noktasıdır. Thomas Barefoot davasında, mahkemede tanıklık eden psikiyatristler, sanığı bizzat muayene etmemiş olmalarına rağmen, bireyin gelecekte %100 bir kesinlikle suç tekrarı (reoffending) yapacağını iddia etmiştir. Amerikan Psikiyatri Birliği (APA), bu tür klinik öngörülerin uzun vadeli tehlike arz etme durumlarında bilimsel olarak güvenilmez olduğunu ve hata oranının yüksekliğini belirten bir 'amicus curiae' (mahkeme dostu) bildirisi sunmuştur. Ancak Yüksek Mahkeme bu itirazı reddetmiş, klinik öngörülerin doğruluğunun çapraz sorgu yoluyla test edilebileceğine hükmetmiştir. Bu karar, bilimsel geçerlilik ile yasal kesinlik arasındaki ontolojik uçurumu ve adli psikolojide uzman tanıklığının sınırlarını inceleyen en kritik hukuki içtihatlardan biridir.
Etimoloji
Hukuk tarihinde bir davanın taraflarını belirleyen iki ismin (Thomas A. Barefoot ve W. J. Estelle, Jr.) Latince 'versus' (karşı) kısaltması olan 'v.' ile birleşmesinden türetilmiştir.
Karıştırmayın
Dusk v. United States (sanığın mahkemeye çıkma yeterliliğini düzenleyen karar) ve Tarasoff v. Regents of the University of California (psikoterapistin üçüncü şahısları uyarı ve koruma yükümlülüğü). Barefoot v. Estelle, doğrudan uzman tanıkların gelecekteki tehlikelilik öngörüsüyle ilgilidir.