Ana içeriğe atla
Psikoloji Sözlüğüm LogoPsikoloji Sözlüğüm

Db

Db

Tanım

Akustik ve elektronik sistemlerde ses şiddetini veya sinyal gücünü oranlamak için kullanılan logaritmik birim olan desibel'in uluslararası sembolü.

Örnek Vaka / Uygulama

Bir psikofizik laboratuvarında işitme eşiği testi (odyometri) yapılırken, katılımcıya kulaklık aracılığıyla verilen saf tonun şiddeti 1000 Hz frekansta 0 dB'den başlatılarak kademeli olarak artırılır ve deneğin sesi ilk fark ettiği en düşük seviye desibel cinsinden kaydedilir.

Derin Analiz

Desibel (dB), mutlak bir ölçüm birimi olmayıp, iki güç veya ses basıncı arasındaki oranı ifade eden logaritmik bir ölçektir. İnsan işitme sisteminin doğrusal değil, logaritmik bir algıya sahip olması (Weber-Fechner Yasası) nedeniyle, ses şiddetini desibel cinsinden ifade etmek biyolojik gerçeklikle matematiksel modellemeyi uyumlu hale getirir. İşitme bilimlerinde ve psikofizikte, eşik altı uyarıcılardan ağrı eşiğine kadar geniş bir dinamik aralığın (0 dB SPL ila 140 dB SPL ve üzeri) yönetilmesini sağlar. Nörofizyolojik düzeyde, kokleanın baziler membranı üzerindeki mekanik yer değiştirmenin ve işitsel sinir liflerindeki ateşleme oranlarının kodlanmasında temel referans dilidir.

Etimoloji

Latince 'decimus' (onda bir) ve Alexander Graham Bell'in soyadından türetilen 'bel' biriminin birleşimiyle oluşan desibel kısaltması.

Karıştırmayın

Fon (Phon) ve Sone (Sone); desibel fiziksel ses basıncını ölçerken, fon insan kulağının algıladığı öznel gürültü yüksekliğini, sone ise sesin hissedilen hacmindeki kat sayısal artışı temsil eder.