Yapışma Davranışı
Clinging Behavior
Tanım
Altı aylık ve daha büyük çocukların birincil bakım verenlerine fiziksel olarak tutunması ve yalnız bırakıldıklarında şiddetli bir sıkıntı yaşamasıyla karakterize bir bağlanma davranışı biçimi.
Örnek Vaka / Uygulama
İki buçuk yaşında bir çocuk, kreş ortamında annesi odadan her ayrıldığında teselli edilemez bir ağlama nöbeti geçirir ve annenin bacaklarına fiziksel olarak sımsıkı tutunarak ayrılmasına kesinlikle izin vermez. Bu durum, gelişimsel olarak beklenen zirve dönemi yansıtmakla birlikte, aşırıya kaçtığı durumlarda kademeli ayrılma protokolleri ile ele alınır.
Derin Analiz
Yapışma davranışı, evrimsel psikoloji ve gelişimsel psikopatoloji bağlamında, yavrunun potansiyel tehlikelerden ve yırtıcılardan korunmasını sağlayan birincil bir sağkalım mekanizmasıdır. Bowlby'nin bağlanma teorisi çerçevesinde değerlendirildiğinde, güvenli bir üs arayışının somut ve somatik bir dışavurumudur. Normal gelişim süreci içinde 2. ve 3. yaşlarda zirve yapar ve çocuğun otonomi kazanması, nesne sürekliliğini içselleştirmesi ve keşif dürtüsünün olgunlaşmasıyla birlikte kademeli olarak azalır. Ancak bu paternin okul çağından sonra devam etmesi veya anormal yoğunlukta görülmesi, reaktif bağlanma bozukluğu, ayrılık anksiyetesi veya patolojik bağımlılık yapılarıyla ilişkilendirilebilir.
Etimoloji
İngilizce kökenli 'cling' (sıkıca tutunmak, yapışmak) fiilinden türetilmiş olup, etimolojik olarak Eski İngilizce 'clingan' (büzülmek, kurumak, yapışmak) sözcüğüne dayanır.
Karıştırmayın
Ayrılık Anksiyetesi Bozukluğu (gelişimsel döneme ait normatif yapışma davranışının klinik düzeyde işlevselliği bozacak şiddette ve sürede kronikleşmesi durumuyla karıştırılır)