Ana içeriğe atla
Psikoloji Sözlüğüm LogoPsikoloji Sözlüğüm

İmatürite

İmmaturity

Tanım

Biyolojik, nörolojik veya psikolojik olarak tam gelişmemiş olma durumu; yaşa uygun becerilerin ve adaptif davranışların eksikliğini ifade eder.

Örnek Vaka / Uygulama

Yirmili yaşlarının sonlarında olmasına rağmen, yerindeki eleştiriler karşısında ağlama krizleri geçiren, sorumluluk almaktan kaçınan ve kriz anlarında ergenlik dönemine özgü savunma mekanizmaları (örn. inkar, yansıtma) kullanan bir birey.

Derin Analiz

Gelişim psikolojisi ve nörobiyolojide immatürite, yapısal veya işlevsel olgunlaşma sürecinin henüz tamamlanmamış olduğunu belirtir. Nöral immatürite, özellikle miyelinasyon süreçlerinin veya sinaptik budanmanın devam ettiği erken yaşam evrelerinde normatif bir durumdur. Ancak psikopatolojik bağlamda, bilişsel veya duygusal immatürite, bireyin kronolojik yaşına rağmen stresle başa çıkma, dürtü kontrolü ve sosyal uyum gibi alanlarda yaş beklentilerinin gerisinde kalmasıyla karakterizedir. Klinik değerlendirmede, bu durumun gelişimsel bir gecikmeden mi yoksa kişilik yapılanmasındaki fixasyondan kaynaklandığı ayırt edilmelidir.

Etimoloji

Latince 'immaturus' (immātūrus; 'in-' [değil/olumsuz] + 'maturus' [olgun, zamanı gelmiş]) kökünden türetilmiştir.

Karıştırmayın

Gelişimsel gecikme (developmental delay) ile sıklıkla karıştırılır; gelişimsel gecikme belirli becerilerin kazanılmasında kronolojik bir sapmayı işaret ederken, immatürite daha geniş bir olgunlaşma eksikliğini ve uyum sorunlarını kapsar.