Nesne İlişkileri
Object Relations
Tanım
Bireyin dış dünya ve diğer insanlarla kurduğu ilişkilerin, özellikle erken dönem çocukluk yaşantıları ve içselleştirilmiş figürler üzerinden şekillenen yapısı.
Örnek Vaka / Uygulama
Klinik ortamda, seans sırasında sürekli olarak partnerleri tarafından terk edileceği korkusuyla yaşayan ve en ufak bir eleştiriyi varoluşsal bir tehdit olarak algılayan bir danışanın, erken dönemde tutarsız ve aşırı kaygılı bir anne-çocuk ilişkisi (içselleştirilmiş 'tehditkar nesne') nedeniyle bugünkü ilişkilerinde aynı dinamikleri tekrarlaması nesne ilişkileri perspektifiyle ele alınır.
Derin Analiz
Psikanalitik kuramın alt dalı olan Nesne İlişkileri Teorisi (Melanie Klein, D.W. Winnicott, W.R.D. Fairbairn gibi teorisyenler aracılığıyla gelişmiştir), klasik Freudyen dürtü psikolojisinden saparak insan motivasyonunun birincil olarak haz arayışından ziyade 'bağlantı ve ilişki kurma' ihtiyacı üzerine kurulu olduğunu savunur. Birey, bebeklik döneminden itibaren bakım veren figürlerle (başlangıçta genellikle anne) yaşadığı deneyimleri içselleştirir. Bu içselleştirilmiş 'iyi' ve 'kötü' nesne imgeleri, kişinin ileriki yaşamındaki tüm interpersonal dinamiklerinin, bağlanma stillerinin ve benlik algısının temel taslağını oluşturur.
Etimoloji
Latince 'obiectum' (önüne konulan, karşıda duran) ve 'relatio' (bağlantı, ilişki) kelimelerinin birleşiminden türetilmiştir. Psikanalitik terminolojide 'nesne', dürtülerin yöneldiği kişiyi veya dış dünyadaki temsilini ifade eder.
Karıştırmayın
Bağlanma Teorisi (Attachment Theory) ile sıklıkla karıştırılır; bağlanma daha çok davranışsal ve evrimsel temelli somut güvenlik arayışına odaklanırken, nesne ilişkileri içsel fantezi dünyası, ruhsal yapılar ve nesne tasarımlarının derin psikodinamikleriyle ilgilenir.
Keşfetmeye Devam Edin
İçselleştirme
İçselleştirme
İnternalization
Bireyin dışsal sosyal çevreye ait özellikleri, inançları ve tutumları bilinçdışı bir zihinsel süreçle kendi benliğinin yapı taşı haline getirmesidir.
İncele
Bölme
Bölme
Splitting
Kaygı ve ambivalansı (kararsızlığı) yönetmek amacıyla benliğin veya dış nesnelerin 'tamamen iyi' ya da 'tamamen kötü' şeklinde kutuplaştırılarak algılanmasını sağlayan ilkel bir savunma mekanizması.
İncele