Feighner Kriterleri
Feighner Criteria
Tanım
Psikiyatrik tanılarda güvenilirliği artırmak ve semptom temelli standardizasyon sağlamak amacıyla 1972 yılında yayımlanan ilk resmi tanı ölçütleri seti.
Örnek Vaka / Uygulama
1970'li yıllarda bir klinik araştırmada majör depresyon vakası incelenirken, araştırmacının sezgisel veya kuramsal varsayımlarına dayanmak yerine, Feighner Kriterleri'nde net bir şekilde listelenen belirli somatik ve duygusal semptomların (örneğin uyku bozukluğu, iştah kaybı, suçluluk duyguları) en az belirli bir süre boyunca var olup olmadığı sistematik bir görüşmeyle taranmıştır.
Derin Analiz
Feighner Kriterleri, psikiyatride psikanalitik yaklaşımın egemenliğine son vererek ampirik ve gözlenebilir semptomlara dayalı yeni bir dönemin kapılarını aralamıştır. Washington Üniversitesi'nde John P. Feighner liderliğindeki bir araştırma grubu tarafından geliştirilen bu sistem, 15 farklı ruhsal bozukluk için operasyonel tanımlar getirmiştir. Psikanalitik kuramın sübjektif ve spekülatif çıkarımlarından uzaklaşarak,lararası güvenilirliği (inter-rater reliability) maksimize etmeyi hedeflemiştir. Semptomların varlığı, süresi ve dışlama kriterleri gibi katı kurallar bütünü içermesi, sonraki yıllarda DSM-III'ün ve günümüz sınıflandırma sistemlerinin evriminde temel taş görevi üstlenmiştir. Biyolojik psikiyatri paradigmasının ABD'de yeniden canlanmasında doğrudan katalizör rolü oynamıştır.
Karıştırmayın
Araştırma Tanı Kriterleri (RDC) ve DSM-III; Feighner Kriterleri bu iki sistemin doğrudan atasıdır ancak kapsam ve revizyon düzeyi bakımından farklılaşırlar.