Hümanistik Terapi
Humanistic Therapy
Tanım
Psikanalitik ve davranışçı ekolleri reddeden; bireysel potansiyele, şimdi ve buradalığa, kişisel sorumluluğa ve doğal süreçlere odaklanan psikoterapi yaklaşımlarının şemsiye terimidir.
Örnek Vaka / Uygulama
Geçmişindeki travmatik olayları analiz etmekten yorulan ve yaşamında bir anlam bulamadığını belirten bir danışanın, terapisti ile birlikte geçmişin yükleri yerine şu anki deneyimlerine ve beden duyumlarına odaklanarak kendi seçimlerinin sorumluluğunu almayı öğrenmesi.
Derin Analiz
Hümanistik terapi, determinist ve indirgemeci yaklaşımlara bir tepki olarak 20. yüzyılın ortalarında 'Üçüncü Güç' olarak doğmuştur. Carl Rogers, Fritz Perls ve Rollo May gibi öncülerin şekillendirdiği bu yaklaşım, bireyin öznel deneyimini ve kendini gerçekleştirme eğilimini merkeze alır. Terapötik süreç, semptom azaltmaktan ziyade bireyin kendi potansiyelini keşfetmesi, içsel rehberliğine güvenmesi ve spontan duygularıyla temas etmesi üzerine kuruludur. Terapist, uzman konumundan sıyrılarak danışana koşulsuz kabul, empati ve kongrüans (tutarlılık) sunar; böylece danışanın kendi kararlarını alma ve sorumluluk üstlenme kapasitesi aktive edilir.
Etimoloji
Latince 'humanus' [insan, insani] kelimesinden türetilen terim, insan potansiyeline ve doğasına odaklanan felsefi köklere dayanır.
Karıştırmayın
Psikanalitik terapi (çocukluk ve bilinçdışı dinamiklere odaklanır) ve Bilişsel Davranışçı Terapi (semptom yönetimi ve düşünce kalıplarının değiştirilmesini hedefler). Hümanistik terapi ise patolojiden ziyade kişisel büyümeyi ve öznel deneyimi önceler.