Öznesne
Self-object (selfobject)
Tanım
Heinz Kohut'un öz psikolojisinde, bireyin başka bir kişiyi bağımsız bir birey olarak değil, kendi benliğinin tamamlayıcı ve narsistik dengesini koruyan bir uzantısı olarak deneyimlemesi durumu.
Örnek Vaka / Uygulama
Klinik ortamda, danışanın seans içinde terapisti yalnızca kendi mükemmelliğini onaylayan bir 'ayna' olarak görmesi, terapistten bağımsız bir zihne ve duygulanıma sahip olduğunu kabul etmekte zorlanması ve terapist en ufak bir farklı görüş bildirdiğinde derin bir özgüven çöküşü yaşaması öznesne ilişkisine somut bir örnektir.
Derin Analiz
Öznesne kavramı, psikanalitik teoride nesne ilişkilerinden ayrılarak özellikle Kohutyen öz psikolojisinin merkezine yerleşmiştir. Klasik psikanaliz nesneleri dürtü doyum aracı olarak görürken, öznesne kavramı yapısal bir eksikliği tamamlama veya benlik bütünlüğünü (cohesion of the self) sürdürme işlevine odaklanır. Bireyin gelişim sürecinde (ayna olma, ikizlenme ve idealleştirme ihtiyaçları aracılığıyla) ötekiler, benliğin düzenlenmesinde içselleştirilmiş yapılar gibi işlev görür. Patolojik düzeyde ise, yetişkinlikte dış dünyadan sürekli bu onayın ve regülasyonun beklenmesi, özerk bir benlik yapısının kurulamadığını ve öznesneye bağımlılığın sürdüğünü gösterir.
Etimoloji
İngilizce 'self' [benlik, öz] ve 'object' [nesne] kelimelerinin Heinz Kohut tarafından psikanalitik literatüre kazandırılmak üzere birleştirilmesiyle türetilmiştir.
Karıştırmayın
Keşfetmeye Devam Edin
Öz Psikolojisi
Öz Psikolojisi
Self Psychology
Heinz Kohut tarafından geliştirilen; bireyin benlik gelişiminde ötekilerle kurulan ilişkilerin merkezi rolünü vurgulayan ve psikopatolojinin kökenini bakım verenlerin duygusal ihtiyaçlara duyarsızlığında arayan psikanalitik teori.
İncele