Araştırma Tanı Kriterleri
Research Diagnostic Criteria (RDC)
Tanım
Psikiyatrik bozuklukların tanılanmasında güvenilirliği artırmak amacıyla Feighner kriterlerinin genişletilmesiyle 1978'de geliştirilen ve DSM-III'ün temelini oluşturan yapılandırılmış kılavuzlar bütünü.
Örnek Vaka / Uygulama
Bipolar bozukluk ve major depresyon üzerine karşılaştırmalı bir ampirik çalışma yürüten iki klinik araştırmacının, hastaların semptom profillerini RDC'nin katı dahil etme ve dışlama kriterleri aracılığıyla değerlendirerek yüksek düzeyde tanısal uyum (güvenilirlik) elde etmesi.
Derin Analiz
Araştırma Tanı Kriterleri (RDC), psikiyatri tarihinde öznel ve psikanalitik yönelimli tanı yaklaşımlarından, operasyonel, ampirik ve gözlenebilir semptomlara dayalı sisteme geçişin en kritik eşiğidir. Robert L. Spitzer, Eli Robins ve Jean Endicott tarafından geliştirilen bu sistem, Feighner kriterlerinin kapsamını 15 bozukluktan 25 bozukluğa çıkararak mevcut ve geçmiş hastalık epizodlarını net dahil etme ve dışlama kriterleriyle tanımlamıştır. Klinik araştırmalarda tanısal güvenilirliği (inter-rater reliability) radikal biçimde yükselten RDC, 1980 yılında yayımlanan ve modern psikiyatrinin seyrini değiştiren DSM-III'ün mimari temelini oluşturmuştur.
Etimoloji
Karıştırmayın
Feighner Kriterleri (daha dar kapsamlı öncül sistem) ve DSM-III (RDC'nin pratik saha uygulaması için genişletilmiş resmi klinik versiyonu).
Keşfetmeye Devam Edin
Feighner Kriterleri
Feighner Kriterleri
Feighner Criteria
Psikiyatrik tanılarda güvenilirliği artırmak ve semptom temelli standardizasyon sağlamak amacıyla 1972 yılında yayımlanan ilk resmi tanı ölçütleri seti.
İncele