İçeatım
İntrojection
Tanım
Bireyin, dış dünyadaki başka bir figürün tutumlarını, değerlerini ve kişilik özelliklerini bilinçdışı bir süreçle kendi benliğine entegre etmesidir.
Örnek Vaka / Uygulama
Klinik pratikte, otoriter bir babaya sahip danışanın, babasının sürekli eleştirel tutumunu ve 'başarısızsın' inancını sorgulamaksızın içselleştirerek kendi iç sesine dönüştürmesi ve bunu kendi benliğine yöneltmesi tam bir içeatım vakasıdır.
Derin Analiz
Psikanalitik kuramda ve gelişim psikolojisinde içeatım, dışsal nesnelerin psişe içine zihinsel temsiller (introje) olarak alınmasını ifade eden temel bir mekanizmadır. Çocukluk döneminde özellikle ebeveyn figürlerinin norm ve değerlerinin filtrelenmeden benimsenmesi, süperegonun gelişim yapısını oluşturur. Klasik savunma mekanizmaları arasında anksiyeteyi azaltmak ya da kayıp nesneyle bağı koparmamak amacıyla (yas sürecinde olduğu gibi) işlev görür. Bilişsel ve psikodinamik açıdan, bireyin kendi eleştirel sesini dış otoritelerin sesine dayandırmasının arka planındaki temel yapı taşlarından biridir.
Etimoloji
Latince 'intro-' (içeriye, iç kısma) ve 'jacere' (atmak, fırlatmak) fiillerinin birleşiminden türetilmiştir. Kelime anlamı itibarıyla 'dışarıdakini içeriye fırlatmak' veya 'zihinsel uzama dahil etmek' kökenine dayanır.
Karıştırmayın
Özdeşleşme (identification) ve içselleştirme (internalization) ile sıklıkla karıştırılır. Özdeşleşmede birey dış nesneye benzeme çabasındayken ve daha bilinçli bir adaptasyon söz konusuyken, içeatımda dış nesne bütün olarak, kritik süzgeçten geçmeden doğrudan benliğin içine 'atılır'.