Ana içeriğe atla
Psikoloji Sözlüğüm LogoPsikoloji Sözlüğüm

Otonom Koşullama

Autonomic Conditioning

Tanım

Klasik koşullama ilkeleri temelinde, fizyolojik uyarılma göstergelerinin (deri iletkenliği veya kalp hızı gibi) istemsiz otonom sinir sistemi tepkileri olarak şekillendirilmesi süreci.

Örnek Vaka / Uygulama

Bir laboratuvar deneyinde, katılımcıya 5 saniye süreyle mavi bir ışık (koşullu uyarıcı) sunulur ve bu sürenin hemen ardından hafif bir elektrik şoku (koşulsuz uyarıcı) verilir. Birkaç eşleşme sonrasında, katılımcı sadece mavi ışığı gördüğünde bile elektrik şoku almayacağını bildiği halde derisinin elektriksel iletkenliğinde (skin conductance) ani bir artış ve kalp atım hızında değişme gözlenir.

Derin Analiz

Otonom koşullama, sempatik ve parasempatik sinir sistemlerinin klasik (Pavlovsal) eşleşme paradigmaları yoluyla çevresel uyarıcılara nasıl tepki verdiğini inceleyen deneysel bir süreçtir. Nörobiyolojik düzeyde, bu süreç amigdalanın merkezi çekirdeği ile hipotalamus arasındaki sinaptik devrelerin plastisitesine dayanır. Nötr bir uyarıcı (örneğin bir ses), hafif aversive (kaçınılması gereken) bir koşturucu uyarıcıyla eşleştiğinde, zamanla otonom sinir sisteminin sempatik dalını aktive ederek elektrodermal aktivite veya vazokonstriksiyon gibi istemsiz fizyolojik yanıtlara yol açar. Bu mekanizma, fobilerin edinilmesinde ve travma sonrası stres bozukluğundaki fizyolojik aşırı uyarılma hallerinin anlaşılmasında kritik bir rol oynar.

Etimoloji

Latince 'autonomus' [kendi kendine yasa koyan, bağımsız] (Yunanca 'autos' [kendi] + 'nomos' [yasa]) ve Latince 'conditio' [koşul, anlaşma] kelimelerinin birleşiminden türetilmiştir.

Karıştırmayın

Edimsel koşullama (operant conditioning) ile sıklıkla karıştırılır; otonom koşullama istem dışı fizyolojik tepkileri hedef alırken, edimsel koşullama istemli motor davranışları şekillendirir.