Ortanca Çocuk Sendromu

35 yaşında bir danışan, terapide sürekli olarak iş yerinde ve sosyal ilişkilerinde arka plana atıldığını, fikirlerinin önemsenmediğini hissettiğini belirtir. Aile geçmişi incelendiğinde, kendisinden büyük başarılı bir ablası ve ailesinin göz bebeği olan küçük bir erkek kardeşi olduğu; kendisinin ise evde adeta 'görünmez' bir birey gibi büyüdüğü anlaşılır. Danışanın bu algısı, çocuklukta ortanca olmasından kaynaklanan rol karmaşasının yetişkinlikteki ilişkisel yansımalarına tipik bir örnektir.