Ahlaki Realizm
Moral Realism
Tanım
Örnek Vaka / Uygulama
Yedi yaşındaki bir çocuğa şu iki senaryo sunulur: Bir çocuk annesine yardım etmek isterken masadan yanlışlıkla 15 bardak kırar; başka bir çocuk ise kurallara karşı gelerek gizlice reçel almak isterken tek bir bardak kırar. Ahlaki realizmin etkisi altındaki çocuk, niyetleri tamamen göz ardı ederek 15 bardak kıran çocuğun 'daha kötü' bir suç işlediğini ve daha ağır bir cezayı hak ettiğini söyler, çünkü zarar niceliksel olarak çok daha büyüktür.
Derin Analiz
Jean Piaget'nin gelişimsel epistemoloji ve ahlaki gelişim teorisinde temel bir aşamayı temsil eden ahlaki realizm (heteronom ahlak dönemi olarak da bilinir), çocuğun bilişsel olarak henüz merkezden uzaklaşamamış (egosantrik) yapısıyla doğrudan ilişkilidir. Yaklaşık sekiz yaşına kadar çocuk, ahlaki kuralları değişmez, dışsal ve mutlak otoriteler (ebeveynler, öğretmenler) tarafından konulmuş fiziksel yasalar gibi algılar. Bu evrede çocuk, eylemin arkasındaki psikolojik niyeti, motivasyonu veya hafifletici sebepleri (extenuating circumstances) kavrama kapasitesinden henüz yoksun olduğundan, ahlaki değer biçmeyi tamamen niceliksel sonuçlara (örneğin kırılan fincan sayısına) dayandırır. Bilişsel olgunlaşma ve sosyal etkileşimlerin artışıyla birlikte bu mutlakçı yapı yerini, niyetin ve karşılıklı anlaşmaların merkeze alındığı ahlaki göreliliğe veya özerk ahlaka bırakır.
Etimoloji
Karıştırmayın
Ahlaki görelilik (moral relativism) ile sıkça karıştırılır; ahlaki görelilik ahlaki standartların kültüre veya bireye göre değiştiğini savunurken, gelişimsel bağlamdaki ahlaki realizm Piaget'in kuramında çocukların niyet yerine sonuçlara odaklandığı bilişsel bir mutlakçılık evresini ifade eder.